Spanningstheorie

Als reactie op een gevaarsignaal (pijn, de verschijning van een roofdier, enz.) begint ons lichaam zijn activiteit zo te herstructureren dat de kans op redding wordt gemaximaliseerd – door ofwel heel snel weg te rennen, ofwel de vijand krachtig af te weren. In de Engelstalige literatuur wordt deze reactie samengevat als "vechten of vluchten". En dit is niet alleen morele paraatheid, maar ook de productie van verschillende stoffen, spasmen of roodheid van bepaalde bloedvaten, de afgifte van hormonen en immunologisch actieve stoffen in het bloed, een verandering in het ritme van ademhaling en hartslag, enz.

Als de stress te lang aanhoudt, raakt het lichaam uitgeput. De veranderingen die dan in het lichaam optreden, kunnen leiden tot de ontwikkeling van allerlei ziekten – van hart- en vaatziekten tot infectieziekten.

Veel procedures die worden uitgevoerd om de huid te verjongen of te verfraaien, zijn stressvol. In wezen zijn dit allemaal procedures die de huid beschadigen en/of pijn veroorzaken. Onder bepaalde omstandigheden speelt deze stress een positieve rol en stimuleert het de huid om zichzelf actief te herstellen. Maar soms, vooral als het lichaam verzwakt is, kan een stressvolle procedure de druppel zijn die de emmer doet overlopen. In plaats van huidverjonging krijgen we dan littekens, ontstekingen, pigmentstoornissen en zelfs versnelde veroudering.