Diagnose van toxoplasmose

De diagnose toxoplasmose wordt gesteld op basis van een uitgebreid onderzoek van de patiënt, met verplicht fundusonderzoek, ECG, EEG, CT, röntgenfoto van de schedel, onderzoek van de aangetaste spieren en het gebruik van speciale onderzoeksmethoden. Van de klinische symptomen zijn een verlengde subfebriele temperatuur, lymfadenopathie, vergrote lever en milt, oogletsel en het opsporen van verkalkingen in de hersenen van diagnostisch belang.

Van de laboratoriummethoden zijn PCR en ELISA van doorslaggevend belang. Voor de detectie van specifieke antilichamen worden ook RSK, RIF, RPGA, enz. gebruikt. Bij zwangerschapspathologie is onderzoek van de vrouw van groot belang voor de diagnose. De placenta, het vruchtwater en de vliezen worden onderzocht op toxoplasma-DNA.

Differentiële diagnostiek

Verworven toxoplasmose moet worden onderscheiden van lymfogranulomatose, tuberculose, reuma, mononucleosis infectiosa, goedaardige lymforeticulose (felinose), herpesinfectie, etc.

Congenitale toxoplasmose wordt onderscheiden van rubella, cytomegalovirus, listeriose, sepsis, syfilis, intracraniaal trauma, etc.

[ 1 ], [ 2 ], [ 3 ], [ 4 ], [ 5 ], [ 6 ], [ 7 ], [ 8 ], [ 9 ], [ 10 ]